سی و سه سی و جهار سی و پنج....

به رسم ادب ممنونم از اینکه یاد من بودی ... خب اینم از بخت سیاه منه که سهمم از تو که همه چیزم بودی که همه چیزت بودم شده سالی یه کامنت...

گله ای از تو نیست این رسم روزگاره همیشه ادم وقتی میفهمه که دیگه فرصتی نیست وقتی یاد میگیری چطور بازی کنی که بازی تموم شده.. وقتی متوجه میشی که دیگه توجهی نیست... وقتی لازمه که

باورت کنن که دیگه باوری نیست

ولی صادق باش و وانمود نکن که نمیدونی من دیگه هرگز بهانه ساختن زندگیم رو نخواهم داشت

اگه فکر میکنی که از این مرحله از زندگیم میتونم عبور کنم سخت در اشتباهی .. هرکسی یه ظرفیتی داره یکی میتونه یکی نمیتونه منم اینجوریم دیگه... متاسفانه قوائد احساسی و شخصیتی من بهم اجازه هظم و کنار اومدن با این تراژدی تلخ رو نمیده... ای کاش که جای تو یه نفر دیگه بود هر کسی غیر از تو ..فقط تو نبودی اونوقت همه چیر فرق میکرد همه چیر امکان پذیر بود ..فراموش کردن ساختن دوباره و..

ولی افسوس..

تو هرجا که باشی و هر جا که بری من همینجا میمونم که دلم موندگار شده

همینجا که زندگی نیمه تمام رها شده همینجا که رفتن تو باعث شد سیزده سال عاشقانه ها مضحک جلوه کنه...من میمونم حتی اگه باعث تمسخر دیگران بشم حتی اگه مورد تمسخر تو باشم.. بخند به روزگار من بخند